Ethiopië - Een truckstop met gebrande koffie

Ethiopië Wiet Proesmans

Het is mij met koffie een beetje als met dat madeleintje van Proust. Niet dat ik er nostalgisch van wordt, maar de geur of de smaak van vers gebrande en vers gezette koffie, brengt talloze reisherinneringen naar boven.

 

In 2005 bezoek ik Ethiopië. Een kleine Fokker vliegt laag over de prachtige meren van de rift valley en brengt me naar het land van de Omo. De kruinen van de bomen passeren als brocoli onder ons. Op het kleine vliegveld van Jinka staat onze gids, chauffeur en blinkende Toyota Landcruiser ons op te wachten. We zijn nog niet goed en wel bekomen of een ezeltje stormt plotsklaps uit het niets over de weg. Er is geen ontwijken aan, de ezel gaat met een doffe klap onder ons door. De chauffeur remt en we springen uit de wagen. Het ezeltje krabbelt recht, schudt even met het hoofd, en wandelt dan naar de het graslandje daar beneden. Waar hij naar ons gaat staan kijken. Beetje kwaad?

 

Eind goed al goed. We krabben eens aan ons hoofd en grijnzen naar elkaar. We zijn toch een beetje aangedaan. Onze gids stelt voor om even te bekomen bij een kopje koffie. Wat verderop is een truckstop. Dat klinkt me zeer goed in de oren.

 

Een grote gele truck blokkeert de ingang. Een oude dame wenkt ons kokket. Binnen in haar kamertje is het donker, maar erg gezellig. In een kleine terracotta drievoetje gloeit een houtskoolvuurtje. Een lichtje in de duisternis. De vrouw wenkt ons te gaan zitten. We zitten op kleine krukjes. Zij neemt plaats tegenover ons. Traag maar met vaste hand schikt ze enkele voorwerpen. De gids vertelt en vertaalt. Koffie is een echte traditie. De dame roept iets naar buiten. Haar ogen kijken ons lachend aan.

 

In het felle licht van de deuropening verschijnt het silhouet van een vrouw. Pas wanneer ze gaat zitten, zien we haar gelaat. Zacht gloeiend in het licht van de houtskool. Zelfs de gids verstomt. Ze is van een legendarische schoonheid. Ze verheft het koffie zetten tot een gracieus spel van verleiding. Haar Arabica scherpt de zinnen tot het uiterste.

 

Vandaag ben ik op de World Travel Market in London. Ik heb er een 1,5 uur enthousiaste meeting met Yulia, onze lokale agente in Addis. Als afscheid haalt ze een zakje vers gebrand koffiepoeder boven. ‘Of the finest blend’, zegt ze. Ruik maar. Voor haar lachende ogen sluit ik even de mijne, en droom een volle minuut lang terug naar ’t Jinka meisje met de handen die dansten.

 

Ook interessant?



Andere artikels die je misschien ook interesseren:

Senegal - Ça roule

Senegal    2018   Wiet Proesmans

‘On est ensemble’, ‘ça marche’, ‘ça roule’ … dat hoor je vaak als je in Senegal reist. Senegalezen zijn levensgenieters, experten op het gebied van ‘joie de vivre’.

Tijdens de afgelopen Paasvakantie reisden we opnieuw naar Senegal. Op zoek naar de vermaarde teranga of gastvrijheid, maar ook naar nieuwe spannende belevenissen en toffe ontmoetingen. We hebben er weer enorm van genoten,...

Mozambique - Parel aan de Indische Oceaan

Andere... (Afrika)    2018

Het White Pearl Resort in Ponta Mamoli is genesteld in de duinen van het uiterste zuiden van Mozambique.  Verscholen achter Casuarina bomen en met aan haar voeten eindeloze parelwitte stranden lijkt haar naam niet gestolen. White Pearl is pure barefoot luxury en bekoort zowel strandliefhebbers als actieve reizigers.

Deze weinig bekende regio wordt door velen beschouwd als één van de beste...

Madagaskar - Een land dat je bijblijft

Madagaskar    2018   Valerie Van de Peer

Madagaskar is een land dat recht naar je hart gaat. Een reis door Madagaskar, blijft je bij. Graag delen we met jullie deze kleine impressie van cameraman Dries Verlodt.

...
close
close