Ethiopië - Een truckstop met gebrande koffie

Ethiopië Wiet Proesmans

Het is mij met koffie een beetje als met dat madeleintje van Proust. Niet dat ik er nostalgisch van wordt, maar de geur of de smaak van vers gebrande en vers gezette koffie, brengt talloze reisherinneringen naar boven.

 

In 2005 bezoek ik Ethiopië. Een kleine Fokker vliegt laag over de prachtige meren van de rift valley en brengt me naar het land van de Omo. De kruinen van de bomen passeren als brocoli onder ons. Op het kleine vliegveld van Jinka staat onze gids, chauffeur en blinkende Toyota Landcruiser ons op te wachten. We zijn nog niet goed en wel bekomen of een ezeltje stormt plotsklaps uit het niets over de weg. Er is geen ontwijken aan, de ezel gaat met een doffe klap onder ons door. De chauffeur remt en we springen uit de wagen. Het ezeltje krabbelt recht, schudt even met het hoofd, en wandelt dan naar de het graslandje daar beneden. Waar hij naar ons gaat staan kijken. Beetje kwaad?

 

Eind goed al goed. We krabben eens aan ons hoofd en grijnzen naar elkaar. We zijn toch een beetje aangedaan. Onze gids stelt voor om even te bekomen bij een kopje koffie. Wat verderop is een truckstop. Dat klinkt me zeer goed in de oren.

 

Een grote gele truck blokkeert de ingang. Een oude dame wenkt ons kokket. Binnen in haar kamertje is het donker, maar erg gezellig. In een kleine terracotta drievoetje gloeit een houtskoolvuurtje. Een lichtje in de duisternis. De vrouw wenkt ons te gaan zitten. We zitten op kleine krukjes. Zij neemt plaats tegenover ons. Traag maar met vaste hand schikt ze enkele voorwerpen. De gids vertelt en vertaalt. Koffie is een echte traditie. De dame roept iets naar buiten. Haar ogen kijken ons lachend aan.

 

In het felle licht van de deuropening verschijnt het silhouet van een vrouw. Pas wanneer ze gaat zitten, zien we haar gelaat. Zacht gloeiend in het licht van de houtskool. Zelfs de gids verstomt. Ze is van een legendarische schoonheid. Ze verheft het koffie zetten tot een gracieus spel van verleiding. Haar Arabica scherpt de zinnen tot het uiterste.

 

Vandaag ben ik op de World Travel Market in London. Ik heb er een 1,5 uur enthousiaste meeting met Yulia, onze lokale agente in Addis. Als afscheid haalt ze een zakje vers gebrand koffiepoeder boven. ‘Of the finest blend’, zegt ze. Ruik maar. Voor haar lachende ogen sluit ik even de mijne, en droom een volle minuut lang terug naar ’t Jinka meisje met de handen die dansten.

 

Ook interessant?



Andere artikels die je misschien ook interesseren:

Congo en Ruanda - De weergaloze Virunga en Kivu

Congo    2019   Bert Uyttenbroeck

• Ontmoetingen met berg gorilla’s, laaglandgorilla’s en chimpansees
• Slapen op een actieve vulkaan
• Relaxen op een eiland in het Kivu meer


Ruanda en Uganda hebben er een te duchten concurrent bij als het gaat over gorillatreks. Het Virunga Nationaal Park in Oost-Congo werd in 1925 gesticht door de Belgische Koning Albert I. Ook vandaag ijvert een Belg met adellijke titel –...

Madagaskar - Tijdreis per traditionele prauw

Madagaskar    2019

We verlaten Nosy Bé in de vroege ochtend. Met een klein motorbootje brengen we onze spullen naar de houten dhow. Aan boord van dit traditionele schip wanen we ons even in de tijd van de ontdekkingsreizigers. De crew is al volop in de weer met koperen schalen en rieten manden. Een kip, een eend en wat basis proviand die in...

Kenia - Wandelsafari in Laikipia

Kenia    2019   Valerie Van de Peer

Laikipia, het Oostelijke deel van de Keniaanse Rift Vallei, is nog ongerept en weg van de massa. In de schaduw van Mount Kenia vind je in de diepe valleien en spectaculaire ravijnen met woest struikgewas de ultieme wandelervaring.

Een lappendeken van veeboerderijen werd in de loop der jaren een aaneenschakeling van wildreservaten. Het beheer is in handen van de plaatselijke bevolking....

close
close