Mongolië - Khuvsgul Nuur, rijden met de wind

Mongolië Wiet Proesmans

We hebben er lang moeten voor reizen. Vele avonturen hebben ons hier gebracht. De vlakte had iets voor ons in petto. De uitgestrekte landschappen, gras zover het oog reikt. En blauwe hemels met witte schaapswolken tot aan de einder, en nog verder.

Haast niemand kwamen we tegen. Alleen de zon was onze vaste reisgezel. En onze chauffeur Baatar vooraan, wij achteraan, neuriënd in zijn oude Russische 4x4. Soms moest hij wat gas terugnemen, en de 4x4 krakend in voege doen treden. Dan reden we lijnrecht de heuvel op, de schaapswolken tegemoet. Volgens ons wist hij ook niet wat daar aan de andere kant lag.

En als we ‘s avonds onze tent opsloegen, om dan op forel te vissen in de ijskoude rivier, dan maakte hij een vuurtje van kurkdroog sprokkelhout. Geheel volgens de kunst. Hij was er niet gek op, op forel. Iets met niet, en met vissen en vogels. Zoveel verstonden wij uit het rough guide taalboekje van elkaar. Hij wijst naar een arend, die zweeft pal boven ons hoofd. Verrassend dichtbij in de avondzon. Koninklijke pracht.

Gek was hij wel, Baatar. Voor zijn moeder laadde hij de koffer vol met met ranzige boter gevulde yak-magen. Niet alles, zo’n russische kast vol met botermagen bij dagtemperaturen tot 35 graden. Maar goed als tegengewicht voor het jagen op marmotten. Plankgas over de grasvlakte met open deur. De rechterhand aan het stuur, in de linker een grote spade. En nog raak slaan ook.

Niet eens zo gek. Geroosterde en gedroogde marmot op een oude krant in de koffer. Je kan er kleine stukjes afsnijden met een groot mes. Als de honger komt. Of de boter begint te vervelen.

En dan nam hij die laatste helling. Op de top, geheel onverwacht, hadden we zicht op het Khuvsgul Meer. Baatar barstte spontaan in zingen uit. En wij wisten niet waar we het hadden.

Nu rijden we hier, op driftige kleine paardjes. We doorkruisen rivieren, volgen de oever. Soms worden we vervoegd door lachende ruiters. Ze vertragen hun galop tot onze gezapige draf. Hun stijgbeugels kletteren tegen de onze. Wij proeven de tabak van hun zelfgedraaide sigaretten. Dan gillen ze luid, en schieten er als een pijl uit een boog vandoor. Staand in diezelfde stijgbeugels, lijkt het wel alsof ze zweven.

Ook interessant?



Andere artikels die je misschien ook interesseren:

Mongolië - In het voetspoor van de nomaden

Mongolië    2019   Jozefien Heyse

Na 8 jaar keerde Jozefien terug naar de Mongoolse wildernis, gepakt en gezakt met grootse verwachtingen. Het reizen door Mongolië was opnieuw mooi, mooier, mooist. Soms ruig en ruw, maar net dat maakte het bijzonder. In een tijdperk waar het leven voorbijraast, en waar stilte en rust tot het kostbaarste goed behoren, is het een verademing om voet aan land...

India - Rajasthan, in al zijn kleur

India    2019

• 15daagse rondreis met privégids
• Bruisende cultuur
• Unieke accommodaties

Rajasthan bruist van levensritme. Bussen komen aan wanneer ze aankomen. Heilige koeien zitten in de weg als ze moe zijn. Riksja’s en kamelenkarren rollen voorbij. Winkeliers en sjacheraars geven niet op. Vrouwen in prachtige sari’s halen boodschappen. Een manier van leven die met weinig middelen resulteert in felle schoonheid.


De machtige maharadjas en...

700.000 heures - 's Werelds eerste 'nomadische' hotel

Cambodja    2018   Bert Uyttenbroeck

700.000 heures is het geesteskind van Thierry Teyssier, bekend van Dar Ahlam, een wondermooie kasbah in een oase aan de voet van het Marokkaanse Atlas gebergte. 700.000 uur is de tijd die we gemiddeld op aarde doorbrengen. Teyssier creëerde zijn ‘members only’ nomadische reisconcept om de tijd niet zomaar voorbij te laten gaan, maar te vullen met onvergetelijke herinneringen.

Je bent te gast op...

close
close